Nikt nie wie dokładnie, w jakiej pozie pierwotnie stała Wenus z Milo. Niektóre teorie sugerują, że mogła trzymać jabłko, tarczę, lustro albo jakiś inny przedmiot.
Wenus z Milo w Luwrze: Tajemnica bezrękiej Afrodyty
Krótki przegląd: Wenus z Milo
Wenus z Milo to jedna z najbardziej rozpoznawalnych starożytnych rzeźb w Luwrze. Ta pozbawiona rąk marmurowa figura, odkryta w 1820 roku na greckiej wyspie Milos, prawdopodobnie przedstawia Afrodytę, grecką boginię miłości i piękna.
- Wykonawca: Autor nieznany, często przypisywane Aleksandrowi z Antiochii
- Utworzono: ok. 150–125 p.n.e.
- Materiał: Marmur z Paros
- Wysokość: 203cm (6 ft 8 in)
- Przedstawia: Afrodyta (Wenus)
- Gdzie to znaleźć: Skrzydło Sully’ego, poziom 0, pokój 346
- Znany z: Brakujące ramiona, skręcona pozycja i powiewające fałdy szaty
Wiesz o tym?
Jej zaginione ręce wciąż pozostają zagadką
Może nie jest Afrodytą
Większość uważa, że to Afrodyta, bogini miłości i piękna, ale niektóre teorie sugerują, że mogłaby ona przedstawiać Amfitrytę, boginię czczoną na Milosie.
Kiedyś nosiła biżuterię
Małe otwory po mocowaniach wskazują, że Wenus z Milo nosiła kiedyś metalową biżuterię, co oznacza, że rzeźba, którą dziś widzisz, była pierwotnie bardziej ozdobna.
Jej niedokończony styl stał się kultowy
Zaproponowano kilka wersji odtworzenia jej brakujących ramion, ale to właśnie jej nieodrestaurowana postać stała się w końcu tym, co sprawia, że rzeźbę tę można rozpoznać od razu.
Przybyła do Luwru w 1821 roku
„Wenus z Milo” trafiła do kolekcji Luwru w 1821 roku, po upadku Napoleona, i szybko stała się jedną z najbardziej znanych rzeźb starożytnych w tym muzeum.
Historia Wenus z Milo
1820: Odkryty na Milosie
Rzeźbę znaleziono w kawałkach na greckiej wyspie Milos. Francuscy urzędnicy dostrzegli, jak to jest ważne, i pomogli w zorganizowaniu jego zakupu.
1821: Trafia do Luwru
Po sprowadzeniu do Francji „Wenus z Milo” została zaprezentowana królowi Ludwikowi XVIII, który podarował ją Luwrowi, gdzie wkrótce stała się słynnym nabytkiem.
Artysta wciąż budzi kontrowersje
Rzeźba ta była kiedyś przypisywana Praksytelesowi, ale ślady na jej zaginionej już podstawie wskazywały raczej na Aleksandra z Antiochii, co pozwala datować to dzieło na okres hellenistyczny.
Dzisiaj: Ikona Luwru
Dwa wieki później „Wenus z Milo” to jedno z najważniejszych arcydzieł Luwru, które od razu rozpoznasz po jej skręconej pozie, drapowanym marmurze i słynnych brakujących ramionach.
Co się stało z rękami Wenus z Milo?
1/4
Najpopularniejsze teorie dotyczące jej brakujących rąk
Kiedy rzeźba trafiła do Luwru, brakowało jej już rąk, a żadna ostateczna rekonstrukcja nie pozwoliła ustalić, jak wyglądała jej pierwotna pozycja. To daje kilka ciekawych możliwości.
Jabłko
Jedna z teorii mówi, że w jej dłoni trzyma jabłko, co łączy tę rzeźbę z Afrodytą i Sądem Parysa, kiedy to została ogłoszona najpiękniejszą boginią.
Tarcza
Kolejna rekonstrukcja sugeruje, że mogła opierać się o tarczę albo ją trzymać, co mogłoby zmienić sposób, w jaki interpretujemy zarówno jej pozę, jak i tożsamość.
Lustro albo korona
W innych teoriach pojawia się lustro, korona albo inny przedmiot kojarzony z pięknem lub boskością. Żadna z tych hipotez nie została potwierdzona, więc jej pierwotna pozycja pozostaje kwestią interpretacji.
Kim jest Wenus z Milo?
Jej tożsamość nie jest aż tak oczywista, jak sugeruje jej imię. Oto, co wiemy, a co wciąż pozostaje tajemnicą:
- Artysta: „Wenus z Milo” często przypisuje się Aleksandrosowi z Antiochii, na podstawie inskrypcji, którą podobno znaleziono na zaginionym już cokole. Jej pozycja i układ szat też wskazują na okres hellenistyczny.
- Bogini: Powszechnie uważa się, że przedstawia ona Afrodytę, grecką boginię, którą Rzymianie nazywali Wenus. Inna teoria wskazuje, że to Amfitryta, morska bogini czczona na Milosie.
- Nazwa: „De Milo” to po prostu nazwa Milos, greckiej wyspy, na której w 1820 roku odkryto tę rzeźbę.
Na co zwrócić uwagę w przypadku Wenus z Milo
1/4
Pozycja skrętu
Górna część jej ciała jest lekko odwrócona od bioder, co sprawia wrażenie ruchu, mimo że sama marmurowa figura stoi nieruchomo.
Zasłony
Zobacz, jak ta tkanina o marmurowym wzorze marszczy się wokół jej bioder i nóg. Jej głębokie fałdy kontrastują z bardziej gładkim rzeźbieniem górnej części ciała.
Wyrażenie
Jej twarz pozostaje niezwykle spokojna. Ten powściągliwy wyraz twarzy kontrastuje z ruchem w jej tułowiu i w dużej mierze nadaje rzeźbie jej spokój.
Brakujące ramiona
Zamiast umniejszać wartość rzeźby, brakujące kończyny stały się jej charakterystyczną cechą, pozwalając ci wyobrazić sobie, jak mogła wyglądać pierwotna postać i jej pozycja.
Jak Wenus z Milo stała się ikoną
„Wenus z Milo” stała się słynnym nabytkiem Luwru wkrótce po przybyciu do Francji w 1821 roku. Z czasem jej sława rozeszła się daleko poza mury muzeum.
Jej brakujące ręce stały się częścią jej wizerunku, a nie czymś, co trzeba ukrywać. Od tamtej pory artyści, filmowcy, reklamodawcy i ilustratorzy wielokrotnie przerabiali jej charakterystyczną sylwetkę.
Od artystycznych interpretacji po pojawianie się w popkulturze – Wenus z Milo wciąż jest rozpoznawalna nawet dla tych, którzy nigdy nie byli w Luwrze.
Jak obejrzeć Wenus z Milo w Luwrze
Znajdź ją i przyjrzyj się jej bliżej
Sully Wing, poziom 0
Udaj się do galerii greckich zabytków i zacznij od obejrzenia Wenus z Milo z daleka. Potem obejdź rzeźbę dookoła, żeby zwrócić uwagę na jej skręconą pozycję, gładki marmur i głęboko wyrzeźbione fałdy szat.
Wykorzystaj swoją wizytę w pełni
Połącz „Wenus z Milo” z „Skrzydlatą Zwycięską z Samotraki”, żeby zobaczyć dwa kontrastujące greckie arcydzieła. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o jej odkryciu, tożsamości i brakujących rękach, wybierz audioprzewodnik albo wycieczkę z przewodnikiem.
Najczęściej zadawane pytania o Wenus z Milo
Nikt tego na pewno nie wie. Posąg znaleziono w kawałkach, a jej ramion nigdy nie odnaleziono. Niektóre teorie mówią, że odłamały się podczas wykopalisk, a inne sugerują, że zaginęły już w starożytności.
Chociaż większość uważa, że przedstawia ona Afrodytę (Wenus w mitologii rzymskiej), niektórzy twierdzą, że może to być Amfitryta, bogini morza czczona na Milosie – wyspie, na której ją znaleziono.
Podobnie jak wiele starożytnych greckich posągów, prawdopodobnie była pomalowana na żywe kolory i mogła nosić metalową biżuterię, ale czas zatarł te szczegóły.
W przeciwieństwie do niektórych greckich rzeźb z wyrzeźbionymi lub inkrustowanymi oczami, jej oczy prawdopodobnie pozostawiono puste, żeby je pomalować – była to powszechna praktyka w starożytnej Grecji.
Wystarczy krótki spacer, a natrafisz na „Skrzydlatą Zwycięstwo z Samotraki” – kolejną legendarną grecką rzeźbę, wystawioną na szczycie schodów Daru.
Podczas II wojny światowej obraz ten został ewakuowany wraz z innymi arcydziełami i ukryty w zamku Valençay, żeby uchronić go przed ewentualnym zniszczeniem.
Nie od razu! Kiedy w 1821 roku trafiła do Luwru, pozostała w cieniu bardziej dopracowanych rzeźb. Z biegiem czasu brak rąk i jej tajemnicza przeszłość tylko zwiększyły jej sławę.
Tak! Wspomina się o niej w dziełach Salvadora Dalíego, była inspiracją dla surrealistycznych dzieł, a nawet pojawiła się w świecie mody i popkultury – od kreacji z wybiegów po reklamy.
W przeciwieństwie do słynnego obrazu Botticellego „Narodziny Wenus” czy rzeźby Praksytelesa „Afrodyta z Knidosu”, które są bardziej delikatne i zmysłowe, „Wenus z Milo” ma silniejszą, bardziej posągową prezencję, a jej tułów jest dynamicznie wygięty.
Niektórzy historycy uważają, że pierwotnie rzeźba miała cokół z inskrypcją, która prawdopodobnie ujawniała nazwisko rzeźbiarza – Aleksandra z Antiochii – ale z czasem się zaginęła.
Tak, istnieje kilka artystycznych rekonstrukcji, ale skoro nie znamy jej pierwotnej pozy, żadnej z nich nie da się uznać za dokładną.
