Luwr w latach 80. w niczym nie przypominał muzeum, którym jest obecnie. Ponieważ liczba odwiedzających wzrosła, a muzeum stało się mniej przystosowane do ich obsługi, projekt Grand Luwr miał na celu modernizację i powiększenie przestrzeni.
Piramida w Luwrze, często nazywana Piramidą Luwru, to uderzająca szklano-metalowa konstrukcja znajdująca się na dziedzińcu wejściowym muzeum w Paryżu we Francji. Służy jako główne wejście do Luwru i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli zarówno muzeum, jak i nowoczesnej paryskiej architektury.
Piramida Luwru - jest najbardziej zauważalnym rezultatem ogromnego projektu "Grand Luwr", który zmodernizował instytucję w latach 80-tych i znajduje się w centrum Cour Napoleon.
Weźmy pod uwagę Luwr bez jego piramidy, podziemnego kompleksu handlowego i skrzydła Richelieu, które w tamtym czasie było własnością Ministerstwa Finansów. Cóż, to nigdy nie było częścią początkowego planu. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak powstał. Architekt Napoleona III, Hector Lefuel, stworzył dwa małe parki i parking w XIX wieku dla Cour Napoléon, gdzie obecnie znajduje się Piramida.
Sala Piramidy to rozległy, otwarty obszar, który służy jako serce Luwru. Odwiedzający znajdą tu mapy, kasy biletowe i punkty informacyjne. Centralna lokalizacja ułatwia nawigację do różnych skrzydeł muzeum, takich jak Denon, Sully i Richelieu.
Pod piramidą znajduje się Carrousel du Luwr, centrum handlowe i przestrzeń kulturalna, która rozciąga się pod muzeum. Znajdują się tu butiki, restauracje, a nawet minigaleria sztuki z wystawami rotacyjnymi. Podziemia te łączą się również z Ogrodami Tuileries i Rue de Rivoli **** , oferując łatwy dostęp do muzeum z różnych punktów.
Piramida jest głównym wejściem **** do Luwru, a wewnątrz odwiedzający mają dostęp do kas biletowych i usług takich jak audioprzewodniki czy wycieczki z przewodnikiem. Strefa biletowa została zaprojektowana z myślą o wydajności, z punktami dostępu, które pomagają zarządzać dużą liczbą odwiedzających, których przyciąga muzeum.
Wewnątrz piramidy i przylegającej do niej podziemnej hali znajdują się nowoczesne udogodnienia zaprojektowane z myślą o komforcie odwiedzających, w tym toalety, miejsca do siedzenia i miejsca do odpoczynku. Przestrzeń została starannie zaprojektowana, aby połączyć stare z nowym, oferując usprawnione wrażenia dla osób wchodzących lub wychodzących z muzeum.
Spoglądając w górę z wnętrza piramidy, odwiedzający mogą podziwiać szklany sufit, który zapewnia niesamowity widok na otwarte niebo i otaczające budynki. Widok szklanych tafli i ich trójkątnej struktury na tle zabytkowego pałacu Luwru dodaje muzeum wyjątkowej estetyki.
Od ukrytych detali po tajemnice architektoniczne, wycieczka z przewodnikiem ożywia historię piramidy w Luwrze.
Piramida Luwru nocą Piramida Luwru nocą to kultowy widok, oświetlony na tle zabytkowego muzeum Luwr i paryskiej panoramy. Gdy zapada zmierzch, szklano-metalowa konstrukcja piramidy jarzy się delikatnym oświetleniem, tworząc dramatyczny kontrast z otaczającą ją klasyczną architekturą pałacu. Ostre linie i geometryczna forma piramidy stają się jeszcze bardziej uderzające, gdy są oświetlone, rzucając refleksy na otaczający dziedzińce.
W nocy Piramida Luwru oferuje cichszą, spokojniejszą atmosferę w porównaniu do tłumów w ciągu dnia, pozwalając odwiedzającym docenić przestrzeń z innej perspektywy. Oświetlenie rzuca długie cienie i tworzy czarującą atmosferę, zwracając uwagę na przezroczyste szklane panele piramidy i odbijające baseny u jej podstawy, gdzie lustrzany obraz piramidy wydaje się unosić na wodzie.
Dodatkowo, oświetlona piramida wyznacza wejście do nocnych godzin pracy muzeum, ponieważ Luwr jest często otwarty na nocne wydarzenia lub specjalne wystawy, oferując magię muzeum po zmroku. Świecąca piramida służy jako latarnia powitalna zarówno dla miłośników sztuki, jak i turystów, tworząc niezapomniany, niemal eteryczny obraz Luwru nocą.
Piramida została zbudowana, aby służyć jako główne wejście do muzeum Luwr, zapewniając lepszy dostęp i więcej miejsca dla odwiedzających.
Podczas gdy sama piramida jest głównym wejściem do Luwru, istnieją ukryte wejścia dla pracowników muzeum i gości VIP, znajdujące się pod otaczającym terenem. Jednak dla ogółu odwiedzających piramida służy jako główny punkt dostępu.
Budowa Piramidy Luwru rozpoczęła się w 1984 roku i została ukończona w 1989 roku. Cały projekt renowacji wraz z piramidą trwał około 5 lat.
Pod piramidą znajduje się duży podziemny lobby, w którym znajduje się główne wejście do muzeum, kasy biletowe, punkty informacyjne i największa sala Luwru, znana jako Hall Napoléon.
Piramida składa się z 35 szklanych paneli na każdym z czterech boków, co daje łącznie 140 szklanych paneli.
Kiedy Piramida Luwru została zaproponowana, wielu paryżan i krytyków uważało ją za brzydką, argumentując, że nowoczesny projekt nie pasuje do historycznego pałacu Luwru.
Luwr w latach 80. w niczym nie przypominał muzeum, którym jest obecnie. Ponieważ liczba odwiedzających wzrosła, a muzeum stało się mniej przystosowane do ich obsługi, projekt Grand Luwr miał na celu modernizację i powiększenie przestrzeni.
Projekt Wielkiego Luwru został zlecony przez prezydenta Francji François Mitterranda w 1981 roku, a I.M. Pei, który wcześniej stworzył dodatki do Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie i Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie, został mianowany architektem projektu w lipcu 1983 roku. Pei zaproponował centralne podziemne lobby, które zmieniłoby sposób, w jaki odwiedzający poruszają się po Luwrze, zapewniając bezpośredni dostęp do jego trzech skrzydeł.
Unikalny kształt - piramidy- miał służyć jako imponujące wejście. Podziemne magazyny kolekcji, kasa biletowa, audytorium, kawiarnie, księgarnie, a nawet centrum handlowe z podziemnym połączeniem z najbliższą stacją metra zostały zaprojektowane przez Pei, wraz z nowymi przestrzeniami wystawienniczymi w skrzydle Richelieu.
Konstrukcja piramidy jest wysoce symboliczna. Zbudowany jest z 35 szklanych tafli na każdym z czterech boków, tworząc idealną kwadratową piramidę. Geometryczny kształt piramidy reprezentuje zarówno stabilność, jak i równowagę. Nawiązuje również do koncepcji doskonałości w klasycznej architekturze, łącząc ją z klasycznymi ideałami harmonii i proporcji, które podkreśla kolekcja muzeum Luwr. Le Nôtre był głównym źródłem inspiracji dla projektu Piramidy.
Sama piramida ma około 35,4 metra (115 stóp) wysokości, a każdy z jej boków mierzy 35,4 metra długości. Pod nim znajduje się duża podziemna przestrzeń, która służy jako główne lobby muzeum. Podczas budowy zespoły natknęły się na opuszczony zestaw pokoi zawierających 25 000 historycznych przedmiotów; zostały one włączone do reszty konstrukcji, aby dodać nową strefę wystawienniczą. Co ciekawe, wokół głównej piramidy znajdują się mniejsze piramidy. Cztery mniejsze piramidy znajdują się wokół centralnej struktury na dziedzińcu Napoléon, dodając do motywu piramidy, jednocześnie wzmacniając estetyczne i funkcjonalne aspekty projektu.
Kiedy piramida została po raz pierwszy odsłonięta, wywołała spore kontrowersje, zwłaszcza ze względu na jej nowoczesny design zestawiony z klasyczną i renesansową architekturą historycznych budynków Luwru. Wielu krytyków uznało ją za nie na miejscu, podczas gdy inni chwalili jej śmiałość.
Z czasem jednak piramida stała się ukochanym punktem orientacyjnym i integralną częścią tożsamości muzeum, przyciągając miliony odwiedzających rocznie.
I.M. Pei chciał, aby szklane boki piramidy były całkowicie przezroczyste, tak aby historyczne fasady pałacu Luwr można było podziwiać zarówno z wnętrza piramidy, jak i z zewnątrz, na Cour Napoléon.
Wyzwaniem dla architektów krajobrazu zawsze było to, że ze względu na zakole Sekwany Luwr i ogrody Tuileries nie są do końca wyrównane, pomimo wszystkich rozwiązań architektonicznych opracowanych na przestrzeni wieków.
Popularność zdobyła teoria (zwłaszcza z "Kodu da Vinci" Dana Browna), że szklane panele piramidy odpowiadają świętej geometrii liczb.
Piramida w Luwrze pojawiła się w wielu filmach, spektaklach telewizyjnych i książkach, z których najbardziej znaną jest "Kod da Vinci" Dana Browna.
Ieoh Ming Pei, powszechnie znany jako I. M. Pei, był chińskim amerykańskim architektem powszechnie uważanym za jednego z najbardziej wpływowych architektów XX wieku. Był znany ze swoich innowacyjnych i modernistycznych projektów, które łączyły tradycję z nowymi materiałami i formami, pomagając na nowo zdefiniować krajobraz współczesnej architektury. Jego prace charakteryzują się geometrycznymi kształtami, czystymi liniami i głębokim zrozumieniem relacji między przestrzenią, światłem i kontekstem.
Prace Pei obejmowały szeroką gamę typów budynków, w tym muzea, centra kultury, biblioteki i siedziby firm. Jego styl jest często klasyfikowany jako modernizm, choć nie był ściśle związany z jednym nurtem. Umiejętnie zrównoważył odważne, geometryczne projekty z wrażliwością na środowisko i kontekst każdego budynku. Niektóre z jego słynnych dzieł innych niż Piramida Luwru to Biblioteka Johna F. Kennedy'ego, Wschodni Budynek Narodowej Galerii Sztuki, The Bank of China Tower, i wiele innych.
Bilety z zarezerwowanym wstępem do Luwru
Bilet do Luwru z rezerwacją wstępu i pomocą przy wejściu
Wycieczka po Luwrze z przewodnikiem
Kameralna wycieczka po Luwrze z przewodnikiem