Zaplanuj 10–15 minut na zwiedzanie na własną rękę albo 15–20 minut z przewodnikiem. Obraz ma wymiary 6,21 m x 9,79 m (20 stóp x 32 stopy), więc potrzebujesz trochę czasu, żeby obejrzeć go od Napoleona, przez Józefinę, aż po autoportret Davida w tłumie. Jeśli się spieszysz, to wygląda to raczej jak ogromna kulisa, a nie jak przemyślane polityczne oświadczenie.

Stań w połowie odległości od obrazu, wyśrodkowany względem niego, żeby kompozycja wyglądała na bardziej przestronną. Najpierw znajdź Napoleona, Józefinę i papieża Piusa VII, a potem rozejrzyj się wysoko w tłumie – zobaczysz Jacques-Louisa Davida, który namalował siebie na tym obrazie. Jeśli masz mało czasu, pomiń ten punkt i zamiast tego zajmij się mniejszymi pomieszczeniami w pobliżu.

Stań trochę na prawo od środka i spójrz na uniesioną koronę nad pochyloną głową Joséphine. Ten gest steruje całym obrazem. To sprawia, że obraz przestaje być zwykłą uroczystością, a staje się przemyślanym dziełem, bo David wybrał moment, w którym Napoleon wygląda najbardziej dostojnie.

Spójrz tuż za parą cesarską, po lewej stronie. Papież Pius VII jest obecny, ale nie rzuca się w oczy; udziela raczej powściągliwego błogosławieństwa niż wydaje rozkaz. To ma znaczenie, bo dzięki temu religia nadaje tej scenie legitymizację, nie przytłaczając przy tym Napoleona, który pozostaje niekwestionowanym centrum obrazu.

Spójrz wysoko, na prawą trybunę dla widzów. Jacques-Louis David namalował tam swój portret, obserwując ceremonię, którą później uwiecznił na swoim obrazie. Gdy tylko go dostrzeżesz, obraz nabiera zupełnie innego znaczenia: staje się nie tylko zapisem wydarzenia, ale także podpisanym aktem politycznego autorstwa.