Is het Orangerie-museum een bezoek waard?

Het Musée de l’Orangerie is zeker een bezoekje waard als je op zoek bent naar een overzichtelijk kunstmuseum in het centrum van Parijs dat je makkelijk kunt bekijken. Het is een stuk kleiner dan het Louvre of het Musée d’Orsay, waardoor het een goede keuze is als je belangrijke kunstwerken wilt zien zonder een halve dag in een museum door te brengen.

De belangrijkste reden om erheen te gaan zijn de Waterlelies van Monet. De schilderijen zijn tentoongesteld in twee ovale ruimtes, waar je wordt omringd door water, lucht, licht en weerspiegelingen, in plaats van dat ze aan één muur hangen. Het voelt rustiger en meeslepender aan dan een gewoon bezoek aan een galerie.

Het museum is ook een aanrader voor bezoekers die geïnteresseerd zijn in impressionistische en moderne kunst. Naast Monet kun je er werken uit de Walter-Guillaume-collectie bewonderen van kunstenaars als Renoir, Cézanne, Matisse, Picasso, Modigliani en Soutine.

Sla het dan maar over als je liever grote musea met veel zalen bezoekt, of als je nauwelijks interesse hebt in Monet, het impressionisme of vroege moderne kunst.

Een korte geschiedenis van het Orangerie-museum

• 1852: Het gebouw is aan de rand van de Tuilerieën aangelegd onder Napoleon III, als oranjerie voor de sinaasappelbomen van de tuin.
  
• 1921: De Franse staat wijst het gebouw aan als onderkomen voor Claude Monets Waterlelies, die na de Eerste Wereldoorlog als symbool van vrede werden geschonken.
  
• 1922–1927: Architect Camille Lefèvre geeft het interieur een nieuwe vorm, waarbij Monet nauw betrokken is bij het ontwerp van de ovale kamers en de natuurlijke lichtinval.
  
• 1927: Het museum gaat een paar maanden na Monets dood open voor het publiek.
  
• Midden van de 20e eeuw: De collectie van Jean Walter en Paul Guillaume breidt het museum uit tot buiten Monet en voegt werken toe van Renoir, Cézanne, Matisse, Picasso, Modigliani en Soutine.
  
• 2000–2006: Door een ingrijpende renovatie zijn de zalen met bovenlicht Waterlelies in hun oude glans hersteld en zijn de lagere galerijen opnieuw ingedeeld tot de indeling die bezoekers vandaag de dag zien.

Wie heeft het gebouwd?

Het Orangerie-gebouw werd in 1852 in opdracht van Napoleon III gebouwd en was bedoeld als praktische winteropvang voor de sinaasappelbomen van de Tuilerieën. De rol als museum kwam pas later, toen architect Camille Lefèvre de ruimte aanpaste voor de ‘Waterlelies’ van Claude Monet, waarbij Monet zelf nauw betrokken was bij het vormgeven van de ovale zalen, het natuurlijke licht en de rustige kijkervaring.

Waarom Monets Waterlelies in het Musée de l’Orangerie hangen

Claude Monet wilde niet dat Waterlelies overkwamen als gewone schilderijen die in een doorsnee galerie hingen. Hij stelde zich het voor als een rustige plek na de Eerste Wereldoorlog, waar bezoekers even aan de stad konden ontsnappen en konden genieten van het licht, het water, de lucht en de weerspiegeling.

Daarom voelt het Musée de l’Orangerie anders aan dan de grotere musea in Parijs, zoals het Louvre of het Musée d’Orsay. De schilderijen worden niet als afzonderlijke werken tentoongesteld met één vast gezichtspunt. Ze omringen je in twee ovale ruimtes en nodigen je uit om rustig rond te lopen, in alle rust te kijken en even stil te staan.

Je kunt het museum het beste zien als een onderdeel van het kunstwerk zelf. De ruimtes, het natuurlijke licht, de gebogen muren en de open indeling dragen allemaal bij aan de meeslepende ervaring die Monet voor ‘Waterlelies’ voor ogen had.