Zegar najlepiej oglądać podczas zwiedzania górnego piętra, w pobliżu sal z obrazami impresjonistów. Jeśli pójdziesz na górę wcześnie, dotrzesz tam w ciągu 10–15 minut od wejścia. Nie zostawiaj tego na ostatnie 5 minut przed zamknięciem.

W okolicy robi się coraz bardziej tłoczno od późnego przedpołudnia do połowy popołudnia, kiedy to turyści gromadzą się, żeby zrobić sobie zdjęcia przed lub po wizycie w pobliskich galeriach. W momencie lądowania może się chwilowo wydawać, że jest tam wąskie gardło. Jeśli chcesz mieć lepszą widoczność, nie wybieraj się w środku dnia.

Stań tuż za szybą, żeby podziwiać klasyczny widok warstwowy, a potem cofnij się o krok, żeby przyjrzeć się metalowej ramie i obramowaniu stacji. Potem odwróć się w stronę nawy głównej. Jeśli masz mało czasu, nie zatrzymuj się dłużej w innych miejscach na półpiętrze.

Większość odwiedzających robi tylko zdjęcie sylwetki i odchodzi. Zwróć też uwagę na samą konstrukcję, bo to właśnie te żelazne elementy sprawiają, że ta przestrzeń wydaje się inna niż typowa galeria. Nie używaj też lampy błyskowej ani nieporęcznego sprzętu, który spowalnia lądowanie na wąskim lądowisku.

Odsuń się o krok od środka zegara, żeby cyfry, metalowe wskazówki i dachy Paryża zmieściły się w jednym kadrze. To klasyczna kompozycja sylwetkowa, która najlepiej wygląda, gdy miasto pozostaje lekko oświetlone od tyłu.

Przyjrzyj się uważnie ciemnemu metalowemu pierścieniowi wokół szyby oraz solidnym wspornikom, które mocują ją do ściany. Te szczegóły przypominają ci, że znajdujesz się w infrastrukturze stworzonej dla pociągów, a nie w specjalnie zaprojektowanym muzeum typu „white cube” .

Po tym, jak staniesz twarzą do zegara, odwróć się w stronę wnętrza muzeum. Długa sala centralna, oś rzeźb i sklepienie pokazują, że podczas przebudowy na muzeum zachowano pierwotną skalę stacji, zamiast ją ukrywać.